Συναντήσεις της Δευτέρας

Δευτέρα σήμερα και παραδόξως αν και τα κέφια ήταν στα κάτω τους ήξερα ότι το απόγευμα θα έπαιρνα τη δόση μου κοινωνικότητας και αφιερώματος χρόνου για τον εαυτό μου, οπότε κύλησε η μέρα στο πολυκατάστημα λίγο πιο εύκολα.
Εξίμισι με εννιά μαζευόμαστε γύρω στα τριάντα με τριάντα πέντε άτομα άλλοι για να σκοτώσουμε το χρόνο μας, άλλοι για να νιώσουμε ότι ανήκουμε σε μια ομάδα ή για να συνεχίσουμε να διαπιστώνουμε ότι δεν μπορούμε να ανήκουμε σε καμία ομάδα και θέλουμε να το επιβεβαιώνουμε κάθε Δευτέρα, είτε για να μάθουμε κάτι καινούργιο γιατί δεν θυμόμαστε από πότε έχουμε να μάθουμε κάτι καινούργιο μετά το σχολείο, είτε για να διασκεδάσουμε τις αγωνίες μας ότι δεν έχουμε παραιτηθεί από όλα όσα μας αρέσουν και μας ενδιαφέρουν και δεν τα έχουμε προσφέρει όλα θυσία στο βωμό της καθημερινής επιβίωσης. Για όποιο λόγο κι αν κάνει τον καθένα κοινωνό αυτής της δευτεριάτικης συνάντησης μας δίνει την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση ότι στην βραδινή αποτίμηση της μέρας η Δευτέρα κατέχει μια ξεχωριστή θέση γιατί δεν είναι μια από τα ίδια αλλά κάτι άλλο διαφορετικό.
Η κοινωνικότητα μου δοκιμάζεται κάθε Δευτέρα γιατί για να μπορέσεις να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους και να συζητήσεις μαζί τους και να επικοινωνήσεις μαζί τους πρέπει να τους δώσεις και ένα κομμάτι από σένα. Δίνεις και παίρνεις πράγμα όχι και τόσο εύκολο μερικές φορές. Αλλά όταν καταφέρνεις να το κάνεις το κέρδος είναι μεγάλο και η ψυχή ησυχάζει λίγο γιατί διαπιστώνεις ότι δεν έχεις απολέσει για πάντα την ικανότητα επικοινωνίας όπως νόμιζες άλλα υπάρχει εκεί κρυμμένη και καμουφλαρισμένη κάτω από πολλά στρώματα αδιαφορίας που την επικαλύπτουν αλλά αν της δώσεις μια μικρή ευκαιρία αυτή αναδύεται από τα σκοτάδια και δεν σου κρατάει καν κακία που την είχες κρυμμένη τόσο καιρό. Φοράει τον καλύτερο της χαμόγελο και σου θυμίζει τις εποχές που δεν φοβόσουν να μιλήσεις και να γνωρίσεις τους ανθρώπους να τους ακούσεις για όλα αυτά που θέλουν να μιλήσουν και το παράξενο να σε ακούσουν και αυτοί.