Η συνέχεια του πολυκαταστήματος

Όχι όχι δεν το έκλεισα το μαγαζί από τον προηγούμενο Μάρτιο που έχω να γράψω και σίγουρα δεν σκότωσα όλους μου τους πελάτες, δεν ξέρω αν έκανα καλά ή όχι θα δείξει. Σήμερα Τετάρτη και σίγουρα σε μισή μέρα δεν προλάβαν να μου σπάσουν τα νεύρα, γιατί δεν είχαν πολλές ώρες στη διάθεση τους. Βέβαια να μην τους αδικήσω την προσπάθεια τους την κάναν αλλά με όχι και μεγάλη επιτυχία. Λίγο ο κοτσονάτος ηλικιωμένος που αρνιόταν να βάλει τα γυαλιά του για να διαβάσει ένα χαρτί που κρατούσε στα χέρια του για να μου απαντήσει στην ερώτηση για ποιό σκοπό είναι οι φωτογραφίες που χρειαζόταν και πόσες, αλλά που δεν μου έδινε και να το διαβάσω για να τελειώνουμε. Η γραβάτα βέβαια και το σακάκι απαραίτητα αξεσουάρ. Αφού συνεννοηθήκαμε μετά κόπων και βασάνων ήθελε να του φτιάξω και τη γραβάτα γιατί πως θα είναι διαφορετικά καλός στη φωτογραφία για τα ΚΑΠΗ. Λίγο η κοπέλα που πουλούσε βιβλία κάτι τόμους μόνο 145 ευρουλάκια έκαστος και επέμενε ότι θα έχανα την ευκαιρία της ζωής μου αν δεν αγόραζα αμέσως γιατί λέει δεν θα ξαναπερνούσε από την περιοχή. Λίγο οι κλασικοί χαμένοι που ψάχνουν κάτι, κάποιον και θεωρούν πολύ φυσικό να ανοίξουν την πόρτα μου (θυμάστε το μπιπ) και να ρωτήσουν, και φυσικά το καλύτερο ότι δεν είχα και τηλέφωνο όλη μέρα γιατί επιτέλους αποχωρίζομαι τον ΟΤΕ και περνάω στον πολιτισμό (ελπίζω) άλλης εταιρείας. Για να μην ξεχάσω και την πελάτισσα που μου έδειχνε τα παιδιά στις φωτογραφίες και τι όμορφα που είναι και τι καλά και όλα τα συναφή. Αν θα αδικούσα και αυτήν που έχει μπερδέψει λίγο τα πράγματα και νομίζει ότι είμαι κάτι από φίλη της κάτι από ψυχαναλυτής (τσάμπα βέβαια) και έμαθα και τα πρόσφατα οικογενειακά της, χωρίς να ρωτήσω βέβαια, αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν χρειάζεται τα λένε από μόνοι τους. Δύο τινά συμβαίνουν για το μπέρδεμα τους είτε θέλουν να μου σπάσουν τα νεύρα λέγοντας μου τα προβλήματα τους, δεν το πιστεύω αλήθεια αυτό, είτε οι άνθρωποι είναι τραγικά μόνοι τους και απομονωμένοι και προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους άλλους απεγνωσμένα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αν μιλήσουν για πολύ προσωπικά πράγματα επικοινωνούν με τους συνανθρώπους τους ουσιαστικά και ποιοτικά. Ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια άλλη για να χτίσουν μια σχέση, ούτε και χρόνο. Μερικές φορές νομίζω ότι με βλέπουν σαν ένα σκεύος όπου μπορούν να ρίξουν μέσα ότι τους ενοχλεί σήμερα, χθες, ίσως και αύριο, να κλείσουν το καπάκι και να το ξεχάσουν γιατί αφού αυτοί το είπαν τώρα το ξορκίσαν και δεν έχει τόση μεγάλη σημασία όση είχε πριν φύγουν από το σπίτι τους. Πού είναι η οικογένεια τους, τα παιδιά τους, οι άντρες και οι γυναίκες τους, οι φίλοι τους;
Τόση μοναξιά; Άραγε την επέλεξαν ή τους επέλεξε αυτή;