Σάββατο σήμερα

Να είναι Σάββατο και να έχει κανείς εμπορικό μαγαζί δεν είναι και ότι καλύτερο αυτοί που γνωρίζουν με καταλαβαίνουν. Πάραυτα επειδή δεν τίθεται θέμα επιλογής ξυπνάς το Σάββατο το πρωί και κάνεις μεγαλύτερο κουράγιο από ότι όλες τις άλλες μέρες, μαζεύεις τα κομμάτια σου και πάς να ανοίξεις το πολυκατάστημα σου (θα ‘θελες) με βαριά καρδιά.

Ξεκλειδώνεις, τις δύο κλειδαριές, ζούμε σε μυστήριους καιρούς, βγάζεις τον συναγερμό που παρά τρίχα τον προλαβαίνεις να μην ξεσηκώσει τη γειτονιά, γιατί είχες και την φαεινή ιδέα να βάλεις την ημερομηνία γέννησης σου ως κωδικό και κάθε μέρα θυμάσαι πως περνάνε τα χρόνια, τελείως ακατάλληλη στιγμή για βαθυστόχαστες σκέψεις, και επιτέλους είσαι μέσα. Φοράς το χαμόγελο: ανοίξαμε και σας περιμένουμε και περιμένεις τον πρώτον πελάτη, όταν δεήσει να περάσει το κατώφλι σου και να σε τιμήσει με την παρουσία του και να σου αφήσει τα λεφτά του.

Περιμένεις, περιμένεις και κάποια στιγμή δύο ώρες μετά που άνοιξες ακούς την πόρτα σου μπιιμπ και λες επιτέλους!

- Συγνώμη να σας ρωτήσω, μου είπαν ότι κάπου εδώ στην περιοχή έχει ένα κατάστημα που πουλάνε βιολογικά προϊόντα για το σώμα που βρίσκεται;
- Δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο κατάστημα στην περιοχή από όσο γνωρίζω.
- Μα πως αφού μου είπαν ότι είναι κάπου εδώ γύρω.
- Λυπάμαι αλλά δεν γνωρίζω.
- Μα αποκλείεται κάπου είναι.
- (χαμόγελο ξεφορτώματος)
- Μπιμπ.
- Μηδέν τζίρος.

Περιμένεις, περιμένεις και έρχεται ο επόμενος.

- Καλημέρα θέλω να βγάλω δίπλωμα και μου είπαν ότι βγάζετε.
- Διπλώματα;
- Ναι.
- Εννοείται φωτογραφίες για διπλώματα οδήγησης.
- Ναι φυσικά αυτό εννοώ.
- Ναι βέβαια σε φωτογραφείο είστε.
- Παρακαλώ καθίστε εδώ και να κοιτάτε στο φακό.
- Μισό λεπτό να φτιάξω τα μαλλιά μου.
- ………….
- Μισό λεπτό να διορθώσω το κραγιόν μου.
- ………….
- Είμαι καλά;
- Τέλεια.
- Πού είπατε να κοιτάω;
- Στο φακό.

Τελειώνει και αυτό και έχουμε την πρώτη είσπραξη της ημέρας δόξα το Θεό. Που να ήξερα ότι δεν θα ακολουθήσουν και πολλές ακόμα.
Και εκεί που θέλεις να πεθάνεις από ανία να ένας ακόμα.

- Καλημέρα θα ήθελα ένα πρόγραμμα εγγραφής DVD.
- Δεν πουλάω προγράμματα για υπολογιστές.
- Και εγώ τώρα τι θα κάνω;
- Μπορείτε να πάτε σε καταστήματα που πουλάνε υπολογιστές και προγράμματα.
- Έχει κανένα εδώ γύρω;
- Στη γειτονιά όχι.
- Μπιμπ.
- Μπιμπ Δηλαδή δεν έχετε ούτε ένα να πάρω;
- Δεν πουλάω προγράμματα γενικά (έχω κάτι ψωμιά που πήρα για το σπίτι είναι κανένα κιλό να σας στα δώσω;)

Συνολικά τέσσερα μπιμπ μέχρι το μεσημέρι, τα άλλα δύο ήταν φίλοι και δεν μετράνε.
Έρχεται η ώρα τρεις και μπορείς επιτέλους να κλείσεις και να πας στο σπίτι σου αλλά έχεις ένα ακόμα φρικτό χρέος: να κάνεις ταμείο. Δεν θέλεις με τίποτα γιατί ξέρεις τι θα αντικρίσεις στο απαίσιο ζήτα που θα βγάλει η ταμειακή σου μηχανή αλλά πρέπει να το κάνεις, και εδώ δεν έχεις περιθώρια επιλογής. Το βλέπεις και σου έρχονται δάκρυα στα μάτια από την απελπισία γιατί όχι απλά έχεις μπει μέσα και πληρώνεις από την τσέπη σου τα τέσσερα μπιμ που ακούστηκαν αλλά αισθάνεσαι ο τελευταίος των τελευταίων χωρίς νόημα επαγγελματίας. Αναρωτιέσαι αν δεν είχες ανοίξει σήμερα πόσοι άνθρωποι θα το καταλάβαιναν, απάντηση: τέσσερις (δεν μετράω το πρωινό μπιμπ της ανεύρεσης των βιολογικών προϊόντων ούτε τα ψωμιά, ούτε τους φίλους).