Συναντήσεις της Δευτέρας

Δευτέρα σήμερα και παραδόξως αν και τα κέφια ήταν στα κάτω τους ήξερα ότι το απόγευμα θα έπαιρνα τη δόση μου κοινωνικότητας και αφιερώματος χρόνου για τον εαυτό μου, οπότε κύλησε η μέρα στο πολυκατάστημα λίγο πιο εύκολα.
Εξίμισι με εννιά μαζευόμαστε γύρω στα τριάντα με τριάντα πέντε άτομα άλλοι για να σκοτώσουμε το χρόνο μας, άλλοι για να νιώσουμε ότι ανήκουμε σε μια ομάδα ή για να συνεχίσουμε να διαπιστώνουμε ότι δεν μπορούμε να ανήκουμε σε καμία ομάδα και θέλουμε να το επιβεβαιώνουμε κάθε Δευτέρα, είτε για να μάθουμε κάτι καινούργιο γιατί δεν θυμόμαστε από πότε έχουμε να μάθουμε κάτι καινούργιο μετά το σχολείο, είτε για να διασκεδάσουμε τις αγωνίες μας ότι δεν έχουμε παραιτηθεί από όλα όσα μας αρέσουν και μας ενδιαφέρουν και δεν τα έχουμε προσφέρει όλα θυσία στο βωμό της καθημερινής επιβίωσης. Για όποιο λόγο κι αν κάνει τον καθένα κοινωνό αυτής της δευτεριάτικης συνάντησης μας δίνει την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση ότι στην βραδινή αποτίμηση της μέρας η Δευτέρα κατέχει μια ξεχωριστή θέση γιατί δεν είναι μια από τα ίδια αλλά κάτι άλλο διαφορετικό.
Η κοινωνικότητα μου δοκιμάζεται κάθε Δευτέρα γιατί για να μπορέσεις να γνωρίσεις καινούργιους ανθρώπους και να συζητήσεις μαζί τους και να επικοινωνήσεις μαζί τους πρέπει να τους δώσεις και ένα κομμάτι από σένα. Δίνεις και παίρνεις πράγμα όχι και τόσο εύκολο μερικές φορές. Αλλά όταν καταφέρνεις να το κάνεις το κέρδος είναι μεγάλο και η ψυχή ησυχάζει λίγο γιατί διαπιστώνεις ότι δεν έχεις απολέσει για πάντα την ικανότητα επικοινωνίας όπως νόμιζες άλλα υπάρχει εκεί κρυμμένη και καμουφλαρισμένη κάτω από πολλά στρώματα αδιαφορίας που την επικαλύπτουν αλλά αν της δώσεις μια μικρή ευκαιρία αυτή αναδύεται από τα σκοτάδια και δεν σου κρατάει καν κακία που την είχες κρυμμένη τόσο καιρό. Φοράει τον καλύτερο της χαμόγελο και σου θυμίζει τις εποχές που δεν φοβόσουν να μιλήσεις και να γνωρίσεις τους ανθρώπους να τους ακούσεις για όλα αυτά που θέλουν να μιλήσουν και το παράξενο να σε ακούσουν και αυτοί.

Η συνέχεια του πολυκαταστήματος

Όχι όχι δεν το έκλεισα το μαγαζί από τον προηγούμενο Μάρτιο που έχω να γράψω και σίγουρα δεν σκότωσα όλους μου τους πελάτες, δεν ξέρω αν έκανα καλά ή όχι θα δείξει. Σήμερα Τετάρτη και σίγουρα σε μισή μέρα δεν προλάβαν να μου σπάσουν τα νεύρα, γιατί δεν είχαν πολλές ώρες στη διάθεση τους. Βέβαια να μην τους αδικήσω την προσπάθεια τους την κάναν αλλά με όχι και μεγάλη επιτυχία. Λίγο ο κοτσονάτος ηλικιωμένος που αρνιόταν να βάλει τα γυαλιά του για να διαβάσει ένα χαρτί που κρατούσε στα χέρια του για να μου απαντήσει στην ερώτηση για ποιό σκοπό είναι οι φωτογραφίες που χρειαζόταν και πόσες, αλλά που δεν μου έδινε και να το διαβάσω για να τελειώνουμε. Η γραβάτα βέβαια και το σακάκι απαραίτητα αξεσουάρ. Αφού συνεννοηθήκαμε μετά κόπων και βασάνων ήθελε να του φτιάξω και τη γραβάτα γιατί πως θα είναι διαφορετικά καλός στη φωτογραφία για τα ΚΑΠΗ. Λίγο η κοπέλα που πουλούσε βιβλία κάτι τόμους μόνο 145 ευρουλάκια έκαστος και επέμενε ότι θα έχανα την ευκαιρία της ζωής μου αν δεν αγόραζα αμέσως γιατί λέει δεν θα ξαναπερνούσε από την περιοχή. Λίγο οι κλασικοί χαμένοι που ψάχνουν κάτι, κάποιον και θεωρούν πολύ φυσικό να ανοίξουν την πόρτα μου (θυμάστε το μπιπ) και να ρωτήσουν, και φυσικά το καλύτερο ότι δεν είχα και τηλέφωνο όλη μέρα γιατί επιτέλους αποχωρίζομαι τον ΟΤΕ και περνάω στον πολιτισμό (ελπίζω) άλλης εταιρείας. Για να μην ξεχάσω και την πελάτισσα που μου έδειχνε τα παιδιά στις φωτογραφίες και τι όμορφα που είναι και τι καλά και όλα τα συναφή. Αν θα αδικούσα και αυτήν που έχει μπερδέψει λίγο τα πράγματα και νομίζει ότι είμαι κάτι από φίλη της κάτι από ψυχαναλυτής (τσάμπα βέβαια) και έμαθα και τα πρόσφατα οικογενειακά της, χωρίς να ρωτήσω βέβαια, αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν χρειάζεται τα λένε από μόνοι τους. Δύο τινά συμβαίνουν για το μπέρδεμα τους είτε θέλουν να μου σπάσουν τα νεύρα λέγοντας μου τα προβλήματα τους, δεν το πιστεύω αλήθεια αυτό, είτε οι άνθρωποι είναι τραγικά μόνοι τους και απομονωμένοι και προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους άλλους απεγνωσμένα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αν μιλήσουν για πολύ προσωπικά πράγματα επικοινωνούν με τους συνανθρώπους τους ουσιαστικά και ποιοτικά. Ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια άλλη για να χτίσουν μια σχέση, ούτε και χρόνο. Μερικές φορές νομίζω ότι με βλέπουν σαν ένα σκεύος όπου μπορούν να ρίξουν μέσα ότι τους ενοχλεί σήμερα, χθες, ίσως και αύριο, να κλείσουν το καπάκι και να το ξεχάσουν γιατί αφού αυτοί το είπαν τώρα το ξορκίσαν και δεν έχει τόση μεγάλη σημασία όση είχε πριν φύγουν από το σπίτι τους. Πού είναι η οικογένεια τους, τα παιδιά τους, οι άντρες και οι γυναίκες τους, οι φίλοι τους;
Τόση μοναξιά; Άραγε την επέλεξαν ή τους επέλεξε αυτή;

Σάββατο σήμερα

Να είναι Σάββατο και να έχει κανείς εμπορικό μαγαζί δεν είναι και ότι καλύτερο αυτοί που γνωρίζουν με καταλαβαίνουν. Πάραυτα επειδή δεν τίθεται θέμα επιλογής ξυπνάς το Σάββατο το πρωί και κάνεις μεγαλύτερο κουράγιο από ότι όλες τις άλλες μέρες, μαζεύεις τα κομμάτια σου και πάς να ανοίξεις το πολυκατάστημα σου (θα ‘θελες) με βαριά καρδιά.

Ξεκλειδώνεις, τις δύο κλειδαριές, ζούμε σε μυστήριους καιρούς, βγάζεις τον συναγερμό που παρά τρίχα τον προλαβαίνεις να μην ξεσηκώσει τη γειτονιά, γιατί είχες και την φαεινή ιδέα να βάλεις την ημερομηνία γέννησης σου ως κωδικό και κάθε μέρα θυμάσαι πως περνάνε τα χρόνια, τελείως ακατάλληλη στιγμή για βαθυστόχαστες σκέψεις, και επιτέλους είσαι μέσα. Φοράς το χαμόγελο: ανοίξαμε και σας περιμένουμε και περιμένεις τον πρώτον πελάτη, όταν δεήσει να περάσει το κατώφλι σου και να σε τιμήσει με την παρουσία του και να σου αφήσει τα λεφτά του.

Περιμένεις, περιμένεις και κάποια στιγμή δύο ώρες μετά που άνοιξες ακούς την πόρτα σου μπιιμπ και λες επιτέλους!

- Συγνώμη να σας ρωτήσω, μου είπαν ότι κάπου εδώ στην περιοχή έχει ένα κατάστημα που πουλάνε βιολογικά προϊόντα για το σώμα που βρίσκεται;
- Δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο κατάστημα στην περιοχή από όσο γνωρίζω.
- Μα πως αφού μου είπαν ότι είναι κάπου εδώ γύρω.
- Λυπάμαι αλλά δεν γνωρίζω.
- Μα αποκλείεται κάπου είναι.
- (χαμόγελο ξεφορτώματος)
- Μπιμπ.
- Μηδέν τζίρος.

Περιμένεις, περιμένεις και έρχεται ο επόμενος.

- Καλημέρα θέλω να βγάλω δίπλωμα και μου είπαν ότι βγάζετε.
- Διπλώματα;
- Ναι.
- Εννοείται φωτογραφίες για διπλώματα οδήγησης.
- Ναι φυσικά αυτό εννοώ.
- Ναι βέβαια σε φωτογραφείο είστε.
- Παρακαλώ καθίστε εδώ και να κοιτάτε στο φακό.
- Μισό λεπτό να φτιάξω τα μαλλιά μου.
- ………….
- Μισό λεπτό να διορθώσω το κραγιόν μου.
- ………….
- Είμαι καλά;
- Τέλεια.
- Πού είπατε να κοιτάω;
- Στο φακό.

Τελειώνει και αυτό και έχουμε την πρώτη είσπραξη της ημέρας δόξα το Θεό. Που να ήξερα ότι δεν θα ακολουθήσουν και πολλές ακόμα.
Και εκεί που θέλεις να πεθάνεις από ανία να ένας ακόμα.

- Καλημέρα θα ήθελα ένα πρόγραμμα εγγραφής DVD.
- Δεν πουλάω προγράμματα για υπολογιστές.
- Και εγώ τώρα τι θα κάνω;
- Μπορείτε να πάτε σε καταστήματα που πουλάνε υπολογιστές και προγράμματα.
- Έχει κανένα εδώ γύρω;
- Στη γειτονιά όχι.
- Μπιμπ.
- Μπιμπ Δηλαδή δεν έχετε ούτε ένα να πάρω;
- Δεν πουλάω προγράμματα γενικά (έχω κάτι ψωμιά που πήρα για το σπίτι είναι κανένα κιλό να σας στα δώσω;)

Συνολικά τέσσερα μπιμπ μέχρι το μεσημέρι, τα άλλα δύο ήταν φίλοι και δεν μετράνε.
Έρχεται η ώρα τρεις και μπορείς επιτέλους να κλείσεις και να πας στο σπίτι σου αλλά έχεις ένα ακόμα φρικτό χρέος: να κάνεις ταμείο. Δεν θέλεις με τίποτα γιατί ξέρεις τι θα αντικρίσεις στο απαίσιο ζήτα που θα βγάλει η ταμειακή σου μηχανή αλλά πρέπει να το κάνεις, και εδώ δεν έχεις περιθώρια επιλογής. Το βλέπεις και σου έρχονται δάκρυα στα μάτια από την απελπισία γιατί όχι απλά έχεις μπει μέσα και πληρώνεις από την τσέπη σου τα τέσσερα μπιμ που ακούστηκαν αλλά αισθάνεσαι ο τελευταίος των τελευταίων χωρίς νόημα επαγγελματίας. Αναρωτιέσαι αν δεν είχες ανοίξει σήμερα πόσοι άνθρωποι θα το καταλάβαιναν, απάντηση: τέσσερις (δεν μετράω το πρωινό μπιμπ της ανεύρεσης των βιολογικών προϊόντων ούτε τα ψωμιά, ούτε τους φίλους).